Saltar navegación

7.3. Estratexias de lectura

7.3.1. Follear ou botar unha ollada

Consiste en mirar o texto e realizar unha lectura rápida dos elementos que máis destacan nel antes de lelo en profundidade:

  • que partes ten o texto,
  • que din os seus títulos, 
  • que información achegan en liñas xerais os gráficos ou imaxes, ou a propia portada. 

Isto pode favorecer que nos formemos algunha noción do tema, da estrutura e das ideas máis relevantes, o que axuda ao alumnado a activar os seus coñecementos previos, establecer os obxectivos de lectura ou anticipar o contido. 

Con esta estratexia podemos percibir se o texto vai achegar unha información relevante que necesitamos para realizar un traballo nunha materia ou se a fonte do texto forma parte das suxeridas para a realización dunha tarefa. 

Algunhas das preguntas que se pode formular ao alumnado mediante esta estratexia son: 


  • A partir do título: de que pode tratar o texto?, cal creo que é o tema do texto? 

  • A partir dos subtítulos: que partes ten o texto? 

  • A partir das táboas e figuras: que información complementaria se achega? 


O profesorado pode compartir coa clase como follea un texto. A continuación iníciase un monólogo no que o profesor explica como aplica a estratexia de follear.

7.3.2. Establecer os obxectivos

Esta estratexia consiste en por que motivo se vai ler un texto e que se espera da súa lectura. 

Deste xeito contribúese a que o alumnado centre a súa atención, seleccione a información máis relevante e empregue estratexias específicas en función do seu propósito. 

Segundo o obxectivo de lectura utilizará unhas estratexias ou outras: ler superficialmente, subliñar as ideas máis importantes ou tomar notas. 

Foto 8

7.3.3. Activar os coñecementos previos

Esta estratexia consiste en conectar o texto coas ideas, experiencias e información que temos antes de ler. Estes coñecementos serven de base ou marco para comprender o texto. 

Activar os coñecementos previos fai que a persoa que le se involucre de maneira activa na lectura. 

Antes da lectura dun texto, Solé (1992) propón diferentes formas de activar os coñecementos previos: 

  • Ofrecer información xeral sobre o que se vai a ler. Así, por exemplo, pódese adiantar a temática ou o tipo de texto que se vai a ler. 

  • Favorecer que o alumnado se fixe en aspectos do texto para saber de que tratará. 

  • Propoñer que se comparta o que se saiba sobre o tema. 

Doutra banda, algunhas actividades que se poden realizar son: 


  • Debates: a partir dunha pregunta sobre a importancia de cepillar os dentes ou o número de veces que hai que facelo ao día, o estudantado dá a súa opinión e, con posterioridade á lectura, compróbase se cambiaron de opinión. 

  • Mapa conceptual: antes de ler o texto, o estudantado pode crear un mapa mental con palabras importantes relacionadas coa hixiene bucal. Posteriormente, poden ampliar e/ou corrixir o mapa. 

  • Choiva de ideas: pódese expor a posibilidade de que compartan o coñecemento que teñen sobre a hixiene dental e vanse escribindo no encerado as ideas que xorden durante a conversación para, posteriormente, comparalas co aprendido. 

  • Escritura libre e individual dun texto sobre o tema da lectura: por exemplo, pódeselles solicitar que escriban un parágrafo sobre como coidan os seus dentes. Despois da lectura, poden revisar o seu texto e, do mesmo xeito que co mapa conceptual, poden ampliar ou corrixir a súa proposta. 

  • Imaxes: pódense ensinar imaxes relacionadas coa hixiene dental e o alumnado predí o tema do texto. 


7.3.4. Estratexia SQA 

É un tipo de estratexia na que se combina a activación dos coñecementos, o establecemento de obxectivos e a reflexión sobre o que se aprendeu no texto. En esencia, o que se busca é responder ás preguntas:

  • que sei,
  • que quero saber,
  • que aprendín. 

7.3.5. Predicir 

Esta estratexia consiste en anticipar a información que se presenta nun texto. 


Mediante a anticipación, o alumnado elabora hipóteses sobre o contido do texto e vainas verificando. 

Esta estratexia pódese poñer en marcha durante todo o proceso de lectura: antes de comezar a ler (coa técnica de follear), ou durante a lectura dun texto en voz alta pola nosa banda (interrogando o alumnado sobre o seu contido).

7.3.6. Supervisar 

Esta estratexia consiste en comprobar conscientemente se se comprende ou non un texto durante a súa lectura. Quen a aplica debe preguntarse se está a comprender o texto e se é capaz de explicar o texto coas súas propias palabras. 

Se a resposta é negativa, faise necesario identificar as dificultades de comprensión, é dicir, aquilo que nos impide comprender o texto:

  • o descoñecemento dunha palabra ou dunha expresión;
  • a falta de coñecementos sobre o tema;
  • a ausencia de coherencia e relación con outras partes do texto.

Ante estes problemas, deberemos incorporar outro tipo de estratexias que melloren a comprensión do texto.

a) Reler. 

É necesario axustar a velocidade e a dirección da lectura. É probable que teñamos que volver ler un fragmento ou adiantar a lectura para buscar unha información. 

b) Aplicar outras estratexias 

  • subliñar, tomar notas, facerse preguntas ou resumir o texto;
  • buscar no dicionario as palabras que non comprendemos;
  • ler máis amodo;
  • buscar as palabras clave ou as ideas importantes;
  • deducir os significados para partir do contexto. 

É importante facer que o alumnado reflexione sobre cando atopou o problema e como o resolveu, así como sobre cales foron as estratexias que lle resultaron máis útiles. 

c) Marcar.

Consiste en propoñer ao alumnado que utilice diferentes signos para sinalar no texto:

  • aquilo que non comprende; 
  • o que lle parece interesante ou importante;
  • o que aprendeu;
  • o que lle gustou. 

d) Usar listas de control. 

Consiste en que o alumnado complete unha ficha na que poida comprobar a súa capacidade para saber cal é o tema do texto e as ideas principais, resumilo ou relacionar unhas ideas con outras en función das partes do texto. 

e) Simular erros de comprensión. 

O profesorado comparte coa clase un texto e comete erros de interpretación de forma consciente. O alumnado terá que identificar eses erros e corrixilos, explicando por que nos equivocamos. 

f) Analizar textos manipulados. 

Consiste en realizar unha análise de textos con léxico descoñecido, con contidos cos que non está familiarizado ou con ausencia de relación entre as ideas que aparecen no texto. 

Antes de comezar débese compartir coa clase que o obxectivo é aprender a utilizar a estratexia de supervisar a súa propia comprensión 
e cuestionarse sobre o que len. Para iso, deberán identificar posibles erros que haxa no texto.

Pódese dividir o texto en parágrafos 
e solicitarlles que traballen individualmente, en parellas ou en grupos pequenos. Deberán subliñar aquelas partes ou ideas do texto que lles chamen
 a atención pola súa ausencia de sentido ou porque crean que son erróneas. Así mesmo, pódeselles indicar que anoten na marxe se hai algo mal e por que.

Posteriormente, en grupo, compártense e coméntanse os erros identificados e as estratexias que utilizaron para detectalos e solucionalos. Tamén se pode propoñer como actividade final que comparen o texto cunha versión correcta ou que reescriban o texto cambiando o que estaba mal. 


7.3.7. Aclarar 

Esta estratexia consiste en identificar e analizar para comprender o significado de palabras ou expresións descoñecidas. Para iso utilízanse habitualmente dúas técnicas: 

  • tentar deducir a palabra ou expresión a partir do contexto;
  • buscala no dicionario ou noutro tipo de fonte. 

Foto 9

7.3.8. Identificar a estrutura do texto 

Esta estratexia consiste en recoñecer cales son os compoñentes concretos do texto e como está organizado. Con ela temos máis facilidade para resumir o texto,  analizar e lembrar a información. 

a) Os textos narrativos

Son aqueles nos que se conta unha historia cunha secuencia de feitos. 

A súa estrutura típica é de tres partes principais:

  • introdución,
  • desenvolvemento,
  • desenlace. 

Os compoñentes dunha narración son: 

  • os personaxes (protagonista e outros personaxes importantes)
  • o contexto (o lugar e o tempo no que transcorre a historia), 
  • a situación inicial (presentación do estado en que comeza a historia),
  • a formulación do conflito, 
  • o desenlace, no que se resolve o conflito e se mostra o final da historia. 

b) Os textos expositivos

Poden ter diferentes estruturas:


  • listaxe, 
  • secuencia, 
  • descrición, 
  • comparación, 
  • causa-consecuencia,
  • problema-solución. 


A modo de exemplo indicamos os compoñentes e a estrutura dos textos expositivos nos que se expón unha causa-consecuencia. Neles explícase por que ocorre algo (a causa) e que produce ese algo (a consecuencia). 

Esta tipoloxía textual presenta tres partes diferenciadas:

  • En primeiro lugar, na introdución adóitase presentar o tema e o obxectivo do texto. 
  • Durante o desenvolvemento, expóñense as causas e consecuencias, así como exemplos ou datos que apoian a exposición. 
  • Por último, na conclusión faise unha síntese do contido e adóitase presentar unha reflexión final. 

Algunhas orientacións ou recursos para empregar co alumnado á hora de abordar a estrutura dun texto son: 

  • Ensino explícito da tipoloxía textual. Mediante o ensino de textos modelo, podemos analizar o texto xunto co alumnado e deducir a súa estrutura, compoñentes e características. Neste sentido, suxírese que se utilicen materiais editados que indiquen as diferentes partes e compoñentes.
  • Mapa da historia. Con textos narrativos, o alumnado pode ler un conto e completar unha táboa cun organizador gráfico que presente as diferentes partes (introdución, desenvolvemento e desenlace), ademais de responder a preguntas como: Quen son os personaxes? Onde e cando ocorre a historia? Cal é o conflito? Como se resolve o problema? Nesta actividade pódense utilizar diferentes imaxes ou tarxetas en cada unha das partes do texto.
  • Uso de infografías. Usar materiais como fotocopias ou carteis nos que se presente visualmente a estrutura típica dos textos.
  • Identificar os conectores discursivos. A partir dun texto, sublíñanse os conectores discursivos de diferentes estruturas, como de causa-efecto, problema-solución ou comparación. 

Foto 10

7.3.9. Localizar ideas importantes 

Esta estratexia consiste en identificar os conceptos máis relevantes dun texto, en función do obxectivo de lectura. En xeral, adóitase diferenciar entre as ideas principais ou esenciais e as ideas secundarias. Pode servir de base para outras estratexias, como o resumo ou a toma de notas. 

7.3.10. Inferir 

Consiste en extraer información que non aparece presentada de forma literal no texto. 


As inferencias poden ser de cinco tipos

  • Inferencias ponte: son consecuencia da integración ou conexión de diferentes partes do texto, e poden xerar un novo coñecemento. 


Inferencia 1

  • Inferencias referenciais: son produto da relación entre unha palabra ou parte do texto e algún elemento que fai referencia a ela. Así, algúns elementos lingüísticos –os pronomes persoais, os demostrativos, os adverbios de lugar ou de tempo, entre outros– fan referencia a partes do texto que xa se presentaron ou aparecerán posteriormente. 


Inferencia 2

  • Inferencias causais: prodúcense cando se establece unha relación causal entre dúas partes do texto. Se no texto aparecen de forma explícita termos como porque, razón, causa, motivo, non hai inferencia. 


Inferencia 3

  • Inferencias cognitivas: son produto da relación entre o texto e o coñecemento previo do lector. 


Inferencias cognitivas

  • Inferencias elaborativas: danse cando, a partir da información do texto, se pode predicir unha nova información, acontecemento ou efecto.

Inferencia 6

7.3.11. Preguntarse 

Consiste en formular preguntas durante o proceso de lectura. A súa posta en práctica é fundamental en todas as etapas da lectura: antes, durante e despois. 

Ler é preguntar ao texto e preguntarse a partir do texto para monitorear a comprensión. 

Tamén é importante ter en conta os diferentes niveis de lectura, dado que podemos facernos preguntas literais ou de acceso e procura da información, preguntas interpretativas e inferenciais, ou preguntas reflexivas e valorativas. A continuación preséntase un gráfico sobre isto.

7.3.12. Parafrasear 

Consiste en expresar con palabras propias o contido dun texto sen cambiar o seu significado. 

7.3.13. Resumir 

Consiste en expresar con brevidade e precisión o esencial dun texto. Esta estratexia favorece a comprensión e, como técnica de estudo, permite a retención da información. 

Neste sentido, o modelado por parte do profesorado, así como a análise de textos modelo é necesario. 

Os pasos para seguir tras a lectura dun texto poden ser os seguintes: 

  • Ler e reler o texto con atención. 

  • Identificar as ideas principais e as secundarias. 

  • Descartar a información redundante e irrelevante. 

  • Reformular as ideas cunha linguaxe propia. 

  • Escribir o texto de forma clara e estruturada. 

  • No resumo non debe haber ideas persoais sobre o texto. 

Como se expuxo, é necesario que o profesorado ensine a resumir e mostre exemplos de bos e malos resumos. Existe, tamén, a posibilidade de que se comenten grupalmente os diferentes resumos.

7.3.14. Tomar notas 

Esta estratexia consiste en escribir a información importante do texto de forma estruturada. É unha estratexia similar á de resumir e, sobre todo, debe utilizarse cando se ten como obxectivo aprender sobre o que estamos a ler. 

Pode traballarse de diferentes maneiras: 

  • enchendo fichas nas que se presenten os temas e ideas do texto;
  • facendo unha lista das ideas ou conceptos clave do texto;
  • glosar o texto, é dicir, escribir explicacións á marxe para aclarar o significado;
  • propoñer ao alumnado que titule os parágrafos ou oracións, é dicir, que escriba un título que sintetice a idea principal dun parágrafo;
  • elaborar unha lista.

7.3.15. Usar organizadores gráficos 

Esta estratexia consiste en representar verbal e visualmente información dun texto para facilitar a súa análise, comprensión e aprendizaxe. 

Existen diferentes organizadores gráficos

  • mapa da historia, 
  • as táboas con relacións de causa e efecto, 
  • a liña do tempo, 
  • a montaña narrativa, 
  • o diagrama de Venn
  • o cadro de análise de argumentos.

a) Texto 1: Sofía e o tesouro da illa do Frade 

Sofía, unha nena curiosa e valente, atopa na biblioteca do seu avó un vello mapa que indica a localización dun tesouro escondido na illa do Frade. Fascinada pola lenda do pirata Xinés, decide embarcarse nunha gran aventura para descubrilo. 

Coa axuda do seu compás e o seu caderno de notas, Sofía chega á illa do Frade tras unha longa viaxe en barco. A illa está chea de misterios: casas en ruínas e abandonadas, cantís escarpados e carreiros de difícil tránsito. Seguindo o mapa, penetra nunha cova escura onde atopa inscricións antigas e trampas ocultas que protexen o tesouro. Con todo, un gran problema xorde cando se dá conta de que alguén máis seguiu a súa pista. 

Sofía escoita pasos achegándose e descobre a sombra dun home estraño entre as rocas. O seu corazón latexa apresurado. De súpeto, unha voz rouca retumba na cova: é o espírito do pirata Xinés, quen estivo vixiando o seu tesouro durante séculos. 

– Chegaches lonxe, pequena intrépida! – roxe o espectro–. Pero antes de tocar o meu tesouro, debes demostrar a túa intelixencia. Se resolves o meu enigma, o tesouro será teu. Se fallas, a cova devolverache ao mar. 

Sofía traga saliva e asente con valentía. 

O pirata Xinés pronuncia o enigma: “Voa sen ás, chora sen ollos, e aínda que non teña boca, roxe con anoxo”. 

Sofía pecha os ollos e pensa. Que pode voar sen ás? Que pode chorar sen ollos e ruxir sen boca? Lembra os relatos de mariñeiros atrapados en tormentas, o son do vento golpeando os cantís, o ruxido que enche as velas dos barcos... 

De súpeto, cae na resposta.
–O vento! –exclama con confianza. 

O pirata Xinés obsérvaa en silencio e logo solta unha gargallada estrondosa. 

– Correcto! –anuncia–. O verdadeiro tesouro non é ouro nin xoias, senón a historia que foi esquecida co tempo. 

Cun sorriso, o espectro sinala un vello cofre. Sofía ábreo con emoción, pero dentro non hai riquezas, senón un antigo diario coas memorias do pirata e os segredos da illa. Comprende entón que o maior tesouro é o coñecemento. 

Co diario na man e unha gran historia que contaría toda a súa vida, Sofía regresa sa e salva a casa. 

Foto 12

Foto 14

Foto 15

Foto 16

Diagrama de Venn personaxes

Foto 17

b) Texto 2: O uso responsable das novas tecnoloxías 

Na actualidade, as novas tecnoloxías convertéronse nunha parte esencial da vida cotiá. Dispositivos como teléfonos móbiles, computadoras e Internet facilitan o acceso á información, a comunicación e o entretemento. Con todo, o seu uso excesivo ou inadecuado pode xerar problemas como a adicción dixital, a desinformación e a perda de privacidade. Por iso, é fundamental reflexionar sobre a importancia dun uso responsable da tecnoloxía, considerando tanto os seus beneficios como os seus riscos. 

O uso adecuado da tecnoloxía achega múltiples beneficios. En primeiro lugar, permite o acceso inmediato a unha gran cantidade de información, o que facilita a aprendizaxe e o desenvolvemento académico. Ademais, mellora a comunicación entre persoas, xa que posibilita a conexión a distancia a través de videochamadas, redes sociais e mensaxería instantánea. Tamén favorece a innovación en distintos ámbitos como a medicina, a educación e a industria, optimizando procesos e mellorando a calidade de vida. 

A pesar das súas vantaxes, o uso inadecuado da tecnoloxía pode ter consecuencias negativas. Un dos principais problemas é a adicción a
os dispositivos electrónicos, que pode afectar a saúde mental e física dos usuarios. Ademais, o acceso sen control a Internet pode expoñer aos mozos a contido inapropiado ou perigoso, como a desinformación e o ciberacoso. Doutra banda, o uso excesivo da tecnoloxía pode reducir a interacción social no mundo real, afectando as habilidades comunicativas e as relacións persoais. 

As novas tecnoloxías son ferramentas poderosas que poden mellorar a vidas 
das persoas se se utilizan de maneira responsable. É esencial atopar un equilibrio entre o uso da tecnoloxía e as actividades fóra da pantalla, fomentando unha educación dixital que axude os usuarios para navegar por Internet de forma segura e crítica. A clave non é rexeitar a tecnoloxía, senón aprender a aproveitar os seus beneficios minimizando os seus riscos. 

Foto 18

Feito con eXeLearning (Nova xanela)