Dende os primeiros tempos, a humanidade foi consciente da existencia dos astros celestes que aparecían no firmamento e do seu movemento. O Sol, a Lúa e as estrelas foron observadas con interese por filósofos e científicos nas diferentes épocas. Paralelamente a esta observación, eleboráronse numerosas teorías que explicaban ese movemento e as interaccións entres os diferentes astros. 

A mecánica celeste estuda o movemento dos corpos celestes e seguramente che soen nomes como Tales de Mileto, Copérnico, Kepler, Galileo Galilei, Caroline Herschel, Henrietta Swan Leavitt ou Assumpció Catalá. Todos e todas elas foron importantes polos seus estudos e propostas centradas na Astronomía.

Dentro da mecánica celeste é importante ter claros algúns conceptos básicos:

1. Sicixia. É o aliñamento perfecto entre os tres corpos celestes: o Sol, a Lúa e a Terra. Nesta excepcional posición espacial os tres corpos teñen os seus centros en liña recta.
2. Proporción cósmica. Grazas a esa coincidencia lineal e a pesar da diferenza de tamaños (o Sol é 400 veces máis grande cá Lúa, pero está 400 veces máis lonxe). permite que encaixen case perfectamente no noso ceo e que os tamaños parezan semellantes.
3. Eclipse. Esta fenómeno astronómico fai referencia ao aliñamento da Terra, o Sol e a Lúa. O corpo situado no medio proxecta a súa sombra sobre o outro. Temos, entón, dúas posibilidades que darán lugar aos dous tipos de eclipse:
   -Eclipse de Lúa. A Terra queda situada entre o Sol e a Lúa polo que podemos observar o escurecemento da Lúa pola sombra da Terra.
   -Eclipse de Sol: Neste caso a Lúa queda entre o Sol e a terra e a súa sombra proxéctase sobre o noso planeta. Nesta posición pódese observar o Sol tapado total ou parcialmente pola Lúa.