Entrevista a Nacho Calderón
Un elemento arraigado no acervo cultural da chamada atención á diversidade son as adaptacións curriculares.

Pero cando falas de educación inclusiva escoiteiche dicir que esta “clasificación” xustifica a desvalorización das aprendizaxes e por tanto non pode favorecer a equidade.

Podes explicar este punto de vista?

É algo sinxelo: as adaptacións curriculares (que son entendidas case exclusivamente como significativas e individuais) son a ferramenta da que se serviu o sistema escolar para continuar sen ser cuestionado. Serven como colchón para evitar a transformación da escola, porque volve a culpabilizar ao neno ou á nena do que lle ocorre. Por iso, faise un plan específico unicamente para eles (coma se a diversidade puidésese entender na dicotomía normal / anormal) que ademais é devaluado: as aprendizaxes baixo adaptación curricular significativa enténdense menos valiosos que os do resto do alumnado.

Tanto é así que na maioría dos casos non permiten a titulación na educación obrigatoria. Isto é completamente inxusto, pervierte as relacións académicas e sociais, baixa as expectativas, é ineficaz… e, ademais, facémolo con nocturnidade, porque a miúdo omitimos que esta adaptación será un obstáculo para a titulación. E facémolo así porque aos profesionais, no noso foro interno, avergóñanos esta parte do que facemos.

A nosa tarefa é educar, non clasificar á infancia. Únoo é encomiable, o outro deplorable. Todo neno e toda nena ten que titular na etapa obrigatoria. Por tanto, temos que cuestionar e transcender as categorías escolares que nos impiden pensar que unha nena ou un neno (calquera) non ten dereito a aprender cos demais e a ser recoñecido como o resto.

Os impedimentos non están nos seus corpos nin nas súas historias persoais, senón no que entendemos por discapacidade, a normalidade que estrutura a nosa mente e prácticas, os tempos e espazos escolares, a división do coñecemento en materias, os niveis, as clases, etc. As escolas que están a romper estas estruturas son esperanzadoras. Trátase de flexibilizar o sistema, e non de esconderse detrás das AC.