Risco ademais de contrapoñer o pasado glorioso de Galicia co presente, establece outras dicotomías, como a da vila fronte á aldea. A velliña comeza a súa particular peregrinaxe collendo “pra a vila”. Despois de falar co americano “fuxiu da vila”. Por último, “principiou a andar por unha corredoiro enlamada”; a aldea non se menciona, só se sinala por contraposición á vila.

A velliña vai pedindo axuda comezando polo avogado, logo ao escritor, a continuación ao americano e, por último, ao labrego. Inicia o seu camiño buscando a axuda das leis e logo todas as demais peticións vai orientadas a modificar os elementos necesarios para que a lei se mude.

Pai Soares e a velliña están asociados á aldea, o lugar onde a auténtica tradición se mantén, mais poderían pertencer a outro espazo simbólico menos aprenxible, máxico.