|
Alá cando era bo mozo
tiña doce anos cumpridos
fun ver unha nena guapa
filla do Xan Dos Despidos.
Tiña un pau que era tan ghrande
como o timón dun arado
i unhas zocas de chinela
fumando nun gran cigarro.
Entrei dando as boas noites
sae un can mui apurado
rachoume o calzón de estrena
e máis tiroume deitado.
O vello peghoulle un couce
e atrás can condenado!
bateume a mín nas costas
que me deixou derrengado.
E dixo o demo do vello
éche bon milaghro home!
este can éche escolleito
carne mala non a come!
A rapaza non estaba
dis que ía nun viaxiño
eu saín pra esperala
no alboio dun veciño.
Saíume un can que era tan feo
como a cabeza dun sapo
arrastroume pola lama
mesmo que se fóra un trapo.
Como o can ladraba tanto
saen tódo-los veciños
con colmeiros, paus e fouces
e as mulleres con fouciños.
No camiño unha vella
que pensando ben non creo
peghoume tres bofetadas
dicindo que era mui feo.
Cando chego á miña casa
miña nai deume coas sopas
cantoume as coarenta en bastos
e ademáis as vinte en copas.
Meu pai que estaba presente
pra me calentar as moas
deume sete bofetadas
enriba do mel filloas.
|
