Versión de Na Lúa

Alá cando era bon mozo
tiña doce anos cumpridos
fun ver unha nena guapa
filla do Xan Dos Despidos.

Tiña un pau que era tan ghrande
como o fungueiro dun carro
e unhas zocas de chinela
fumando nun gran cigarro.

Entrei dando as boas noites
sae un can mui apurado
rachoume o calzón de estrena
e tiroume deitado.

O vello peghoulle un couce
atrás can condenado!
bateume a mín nas costas
que me deixou derreado.

A rapaza non estaba
dis que iba nun viaxiño
eu saín pra esperala
no alboio dun veciño.

Saíume un can que era tan feo
como a cabeza dun sapo
arrastroume pola lama
mesmo que se fora un trapo.

Como o can ladraba tanto
saen tódo-los veciños
con colmeiros, paus e fouces
e as mulleres con fouciños.

No camiño unha vella
que pensando ben non creo
peghoume tres bofetadas
dicindo que era mui feo.

Miña nai cheghando á casa
fíxome unas boas sopas
cantoume as cuarenta de bastos
e tamén as vinte en copas.

E o meu pai que estaba cerca
pra quentarme ben as moas
deume sete bofetadas
por riba do mel filloas.