CONCILIACIÓN VIDA - MORTE: ESPAZO DOCUMENTAL

Ante o dó alleo

Non ...

... impedir que exprese os seus sentimentos aínda que non coincidan co que nós consideramos axeitados para esa circunstancia. Toda a fraseoloxía inhibidora "tes que ser forte", "non penses máis niso", "pensa nos demais", "non sepreocupe" non fai máis que crear anoxo e desazón ao ver que non cumpre coas espectativas sociais.

... cambiar de tema nin escapar cando a persoa aflixida mostra a súa dor, tristeza, rabia, frustración, soidade ... Pola contra seguir aí e se é posible ofrecerlle o noso contacto físico.

...erixirse n@ expert@ dicindo á persoa que sufriu a perda o que ten que facer.

... decirlle que o "o tempo curao todo". O tempo ten para nós, en canto suxeitos, un transcorrer subxectivo que se fai máis lento canto peor o pasamos e máis rápido cando nos vai ben, polo que neses momentos sumamente dolorosos a persoa non verá avanzar o tempo que o percibirá como detido. Doutra banda o que "cura" non é o paso do tempo mesmo, senón as tarefas terapéuticas que nese período a persoa realizará para readaptarse.

É máis o traballo de dó ten ritmos diferntes dun individuo a outro e non debemos impor prazos estandarizados.

... distraer á persoa de forma sistemática de modo que non poida elaborar o dó, as tarefas de readaptación. Pode ser bo dirixir a súa atención cara a outras cousas fóra do seu problema pero non cando se fai de modo constante e impídeselle o acceso a todo o que poida recordarlle o loito, aflición, perda, ata a información sobre os procesos de dó.

... illar á pesoa do seu contexto familiar ou fomentar as indiposicións no seu seo nuhas circunstancias xa de por si cheas de tesións. A counicación intrafamiliar é un dos instrumentos máis efectivos na superación do dó.

... considerar rematado o dó antes de que  o faga o suxeito afectado. Dado que os procesos de dó adoitan ser longos as pesoas que rodean ao doente acaban por cansarse e cesan nos seus esforzos desentendéndose do deudo ao crer que xa pasou tempo dabondo e mesmo desaconsellan seguir co grupo de terapia de dó. Só o/a doente sabe cando ten superado o dó.