XEOGRAFIA E HISTORIA 2º ESO Curso 2025/26

Elemento arquitectónico formado por dous segmentos de curva que se cortan na parte superior, formando unha punta ou ángulo agudo na clave do arco. É característico do gótico, permitindo maior verticalidade e altura que o arco de medio punto ao reducir os empuxes laterais. 

 Arco con forma de semicírculo característico da arquitectura romana e románica.

Arco que traspasan o peso da bóveda de canón aos soportes.

 Un arcobotante (ou arbotante) é un elemento estrutural exterior característico da arquitectura gótica. Consiste nun arco rampante que conecta a parte alta dos muros da nave central cun contraforte ou botarel exterior, transmitindo os empuxes laterais da bóveda e permitindo muros máis altos e lixeiros con grandes ventás. 

 É un elemento arquitectónico formado por la intersección de dúas bóvedas de canón.

É un elemento arquitectónico en forma de medio cilindro ou canón creado pola prolongación dun arco de medio punto.   

É un sistema construtivo característico da arte gótico, formado polo cruzamento de arcos diagonais (nervios) que sosteñen unha fina plementería. Esta estrutura alixeira o peso, permitindo naves máis altas e muros máis delgados, diferenciándose da bóveda de aresta polo reforzo estrutural dos seus nervios.

Construcción elevada que se sitúa sobre o cruceiro das igrexas. Soporte a cúpula e introduce luz natural sobre o espacio central. Normalmente ten forma cilíndrica, ortogonal ou cadrada.  

Elemento vertical de forma circular diseñado para soportar cargas. Componse normalmente de tres partes: base, fuste e capitel. Tamén pode ser decorativa ou conmemorativa. 

 É un elemento vertical disenado para reforzar un muro. Su función principal é absorver as cargas de bóvedas ou teitos para evitar que os muros se abran.