Perfecto Feijóo

Perfecto Feijoo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Perfecto Feijoo
Perfecto Feijoo en 1919, vestido como se fose un cego ambulante de finais do XIX.
Nome completo	Perfecto Feijoo Poncet
Naceu	25 de agosto de 1858
Orixe	Pontevedra, Galicia
Morreu	10 de xuño de 1935 (76 anos) Pontevedra, Galicia
Ocupación (s)	Músico e farmacéutico
Xénero	Música tradicional galega
Instrumento(s)	Gaita, zanfona

Perfecto Feijoo Poncet, nado en Pontevedra o 25 de agosto de 1858 e finado na mesma cidade o 10 de xuño de 1935, foi un farmacéutico, gaiteiro e musicólogo galego.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

O grupo Aires da Terra, no centro Perfecto Feijoo.

Estudou a carreira de Farmacia na Universidade de Santiago, e tras tres anos de prácticas en Madrid, regresou en 1880 a Pontevedra. Adquiriu a botica da rúa da Peregrina á viúva do anterior boticario, e este punto céntrico da cidade converteríase co tempo nun importante punto de tertulia, onde asistirían persoeiros como Emilia Pardo Bazán, Eugenio Montero Ríos, Práxedes Mateo Sagasta, Pablo Iglesias, Miguel de Unamuno ou Víctor Cervera Mercadillo. Nesta botica tiña ó seu papagaio Ravachol, animal que co tempo acabou por converterse no referente do entroido pontevedrés. Fundou o Colegio de Farmacéuticos de Pontevedra, e o seu labor como boticario foi recoñecido con medallas en exposicións de Zaragoza e Madrid.

Xa adulto pediulle a Manuel Villanueva, gaiteiro de Poio, que lle aprendese os segredos do instrumento. En 1883 fundou Aires da Terra, o primeiro coro galego. En 1904 gravou o primeiro disco de música galega^[1], no que usou a zanfona, o que converte o dito traballo na primeira gravación do mundo deste instrumento^[2]. A mencionada iniciativa partiu do empresario coruñés Pedro Ferrer, editor da revista Portfolio Galicia, quen lle encargou á compañía francesa Gramophone a gravación. A Compañía desprazou un equipo de gravación motorizado que realizou a gravación dos 22 temas do disco. Por este traballo o Coro non recibiu ningún tipo de compensación económica, porén tivo moita repercusión chegando a súa distribución a terras americanas. O éxito acadado levou a que fose reeditado en 1911 pola Compañía Odeón^[3]. Escribiu a composición Alborada de Rosalía de Castro.

Escritura[editar | editar a fonte]

Como escritor publicou La Gaita gallega, un conxunto de artigos sobre o instrumento nun debate aberto na prensa do momento no que participaban Faustino Santalices, Jaime Solá ou Francisco Portela entre outros. Algúns dos seus artigos xornalísticos asinábaos como O gaiteiro do Lérez.