O vento solar é un fluxo continúo de partículas cargadas que provén do Sol e que está constituido por protóns e electróns, é un autentico plasma que sopla en todas as direccións e impacta contra todos os elementos do noso sistema solar, incluido o noso planeta, a Terra.

A sonda Parker Solar Probe da NASA foi a primeira en tocar o Sol, en 2021 atravesou a coroa solar, aquela que podermos observar na eclipse total. Esta sonda explora o Sol e envia datos para seguir investigando. Es uno de los objetos máis incribles creados polo ser humano e que chegará máis lonxe.

As súas tres misións principais son:

1. Estudar a coroa solar: Investigar a atmosfera externa do Sol, que é moito máis quente que a súa superficie visible.
2. Comprender o vento solar: Analizar como se acelera e propágase o vento solar e as partículas de alta enerxía.
3. Meteoroloxía espacial: Recompilar datos cruciais para predicir tormentas solares que poderían afectar os satélites e as redes eléctricas na Terra.

A sonda Parker foi un dos grandes fitos da humanidade, dende esta imaxe interactiva da NASA podes explorala en profundidade.

Vivir de ilusións

As ilusións ópticas son imaxes que enganan á nosa vista, percibindo unha realidade distorsionada. É moi común ollar imaxes e ter diferentes percepcións dependendo de onde fixes a túa ollada: liñas que se afastan ou partes que parecen moverse. Ciencia ou maxia? Simplemente ilusións ópticas.

Un fenacitiscopio é un xoguete óptico inventado en 1832 que crea a ilusión de movemento a partir dunha secuencia de imaxes fixas. Está considerado un dos antecedentes máis importantes do cinema e da animación moderna. O aparello consiste nun disco de cartón cunha serie de debuxos dispostos en círculo. Entre cada debuxo hai unha pequena fenda vertical. Para ver o efecto, a persoa debe colocar o disco fronte a un espello, facelo xirar a gran velocidade e mirar a través das fendas: as imaxes estáticas fúndense e parecen gañar vida.

O fenacistiscopio funciona grazas a dous fenómenos combinados:

• Persistencia retiniana: O ollo humano retén unha imaxe na retina durante unha fracción de segundo despois de que esta desapareza.
• Efecto estroboscópico: As fendas do disco actúan como un obturador. Cortan a visión entre un debuxo e o seguinte, evitando que vexamos unha mancha borrosa e permitindo que o cerebro una as imaxes separadas nun movemento fluído. 

Os discos de Newton e Benham son dous experimentos visuais clásicos que demostran como o noso cerebro procesa a luz e a cor. 

Disco de Newton

• O funcionamento e partes: É un círculo dividido en sectores pintados con todas cores do arco da vella (vermello, laranxa, amarelo, verde, azul, añil e violeta).
• O efecto óptico: Ao virar o disco a gran velocidade, o ollo humano non pode procesar as cores de xeito individual, o cerebro os suma todas as cores e percibe o disco de cor branca.

Disco de Benham

• O funcionamento e partes: Consiste nun disco onde a metade é negra e a outra metade é branca cunha serie de arcos negros descontinuos en posicións específicas.
• O efecto óptico: Ao virar o disco lentamente, percíbense franxas de cores pálidas (vermello, verde, azul). Isto ocorre porque os fotorreceptores da retina (as células conos e bastóns) responden á luz e recupéranse a ritmos diferentes.