Máis información na web da Fundación: <museofernandoblanco.org>.

D. Fernando Blanco de Lema y Suárez-Prieto (1796-1875)

A historia do IES Fernando Blanco comeza cun neno de trece anos que, en 1809, mira por última vez as rúas de Cee. Chámase Fernando Blanco de Lema, e marcha porque a guerra, a pobreza e a incerteza lle roubaron a infancia. Deixa atrás a nai, os irmáns, a casa onde naceu… e embarca cara a Cuba coa esperanza de atopar un futuro mellor, como tantos galegos e galegas.

Na Habana, aquel rapaz sen nada convértese nunha reputada persoa de negocios. Traballa, arrisca, emprende e, co paso dos anos, chega a ser un dos galegos máis prósperos da illa. Pero nunca esquece de onde vén e a dureza da súa propia falta de oportunidades.

Cando redacta o seu testamento, toma unha decisión que cambiará para sempre a historia de Cee e a comarca: destinar a súa fortuna a crear un colexio gratuíto de primeira e segunda ensinanza na casa onde nacera. Quería que ningún neno ou nena da súa vila tivese que marchar por falta de estudos, como lle tocara a el.

“No teniendo herederos forzosos y pudiendo por consiguiente disponer de todos mis bienes, es mi última voluntad instituír fideicomisarios á D. Juan A. Baldonedo y D. Brígido Zavala, ya nombrados albaceas, para que con dichos bienes y sus productos, funden en mi pueblo natal y casa en que nací, un colegio de primera y segunda enseñanza, que se dará gratuita hasta donde alcancen los proventos de mi caudal ...”.

O soño que se fixo pedra

O 2 de agosto de 1880 colócase a primeira pedra do edificio que hoxe segue en pé, orgulloso, no corazón de Cee. Seis anos despois, o 2 de outubro de 1886, inaugúrase un centro educativo que sorprende pola súa arquitectura, pola súa ambición e polo seu espírito moderno.

Anuncio en La Voz de Galicia (setembro de 1886).

Aquel primeiro curso abre con escolas de nenos e adultos, dous anos de segunda ensinanza, carreira de náutica e clases de aplicación e adorno. O cadro de persoal é amplo, variado, e o ambiente respira ilusión. Cee convértese nun faro de cultura e formación.

Ano tras ano, o centro medra: incorpóranse escolas de nenas, música, debuxo, comercio, novas materias e reformas educativas que van marcando o ritmo dun país en transformación.

Tempos difíciles, vontade firme

A finais do século XIX, a Guerra de Cuba (1895-1898) golpea duramente os ingresos da Fundación. Por primeira vez, o soño de Fernando Blanco parece perigar. Suprímense estudos, péchanse servizos, e o centro sobrevive grazas á teimosía dos seus responsables, que manteñen abertas as escolas de primaria e adultos.

Co remate da guerra, a actividade recupérase. Volve o comercio, volve o bacharelato, e o centro segue adiante, adaptándose ás novas leis, ás novas necesidades e ás novas xeracións.

Clase de Ximnástica Hixiénica (ca. 1890).

En 1923, a Fundación é recoñecida oficialmente como institución benéfico-docente. Durante a Guerra Civil, o instituto continúa impartindo clases malia as dificultades, demostrando unha vez máis que a educación é máis forte ca calquera conflito.

Un edificio que nunca deixou de ensinar

A mediados do século XX, o centro convive co Instituto Laboral, e en 1961 o edificio pasa a mans do Estado, pero sempre coa condición de manter viva a súa función educativa. Chegan novas etapas: Bacharelato Laboral, Instituto Técnico Mixto, Formación Profesional… Cada reforma deixa a súa pegada, pero o espírito fundacional permanece. O centro continúa evolucionando, igual que o país e a comarca.

Hoxe, 140 anos despois da súa inauguración, o edificio segue cheo de vida, como podes comprobar na nosa oferta formativa. Cada día, centos de estudantes cruzan as súas portas sen saber que camiñan sobre un soño nacido hai máis dun século, cando un rapazmarchou de Cee coa esperanza de que algún día outros non tivesen que facelo. 

O IES Fernando Blanco non é só un centro educativo: é unha historia de superación, de xenerosidade e de compromiso. Seguimos a senda marcada polo benefactor.