Unidades de infantería formadas por soldados profesionais, voluntarios ou de recrutamento, que constituíron o núcleo permanente dos exércitos dos Habsburgo españois durante os séculos XVI e XVII. Cada terzo estaba constituído por varias compañías provistas dunha combinación de armas brancas (espadas e, sobre todo, picas) e de fogo (arcabuces, mosquetes). Distribuíanse polos distintos reinos da Monarquía Hispánica, destacando polo seu número os Terzos de Flandres. Aínda que foron creados oficialmente por Carlos I en 1534, os seus antecedentes encóntranse nas reformas militares dos Reis Católicos e o cardeal Cisneros.