Está moi ben o que acabas de expresar, Juan Carlos. O que acontece é que, as veces o mazazo é tan forte que todo se tambalea e non podes nin queres seguir. É cando iso ocurre temos tamén que entender que é normal, non é saúdable reprimilo nin sentirte agobiado porque estás así. Temos tamén que aprender a aceptar ese periodos oscuros e convivir con eles ata que os nosos sentimentos volvan a ser máis equilibados . En calquera caso está moi ben plantexarse que o obxectivo final é acepetar os cambios e seguir adiante. Parece ser que a maioría dos duelos son, o que poderíamos chamar "normais", a maioría das persoas somos quen de superar esas fase. Só nalgunhas excepcións, por determinadas circunstancias, danse casos de duelos "patolóxicos", que tamén poden superarse con axuda. Vivir é morrer son procesos normais, as dúas caras da mesma moneda.