Poboado fortificado prerromano no que se asentaron poboacións indíxenas na Meseta norte e no noroeste peninsular, dá nome á cultura castrexa. Abondan os seus restos en Galicia, Asturias e norte de Portugal, caracterizados pola súa planta redondeada e un urbanismo irregular no que as construcións, especialmente as vivendas, teñen tamén formas redondeadas. Os castros polo xeral ocupan lugares estratéxicos (cumios de outeiros, ladeiras de montañas, penínsulas...) Os máis antigos datan da Idade do Bronce, alcanzando o máximo desenvolvemento na Idade do Ferro, perdurando algúns até a Idade Media.