Nouvelle-Aquitaine

Cando as lembranzas aparecen, chegan as bágoas
e o canto das sereas sumérxeme no inverno.
Oh, melancolía cruel, feble harmonía, euforia solitaria! 

É duro separarse.
Co terceiro son do silbato
sentimos a decepción da derrota;
é tan doado darlle voltas á cabeza.
Está claro que o equipo debe organizarse,
seguir sendo unha familia sen convivir.
Papá e Mamá vanse facer amigos,
iso quere dicir que non todo está acabado.
Conservaremos a camisola de pais,
xa vai para seis anos que nos fan soñar.
Realmente mostramos talento,
mira o que logramos crear! 
Dicímonos adeus, dous namorados vencidos,
non falemos do pasado.
Como pais estamos empatados,
un fillo, dous fillos, un equipo.

Detrás de cada un dos meus pasos,
tantos soños e tanto de ti.
Detrás de cada un dos meus pasos,
tantos soños de nós os dous.

Flo Delavega sube a cantar 'Le chant des sirènes' nun concerto de Jérémy Frérot

Non tiña previsto adoptar, meu fillo,
pero tiven que aprender a adaptarme.
As familias non dependen só dos xenes.
Basta con uns seres humanos que se queren.
Non te esperaba.
Non te deixarei.
Mesmo sen o mesmo sangue, amarémonos.

As persoas que non miramos
son tesoros esquecidos.
Había tantas cousas en ti,
e tan poucas persoas para aprecialas.
As persoas que non miramos
son libros nunca lidos.
Pero eu vin no fondo de ti
unha novela que me gustou.

Teño visto terras queimadas
baixo o sol de África
que daban froito.
Teño visto homes falar
en linguas antigas,
pero entendémonos.
Teño visto ceos ardentes
e o fume dos volcáns
como únicas nubes.
Teño visto ceos de ébano e,
de súpeto na noite,
os ollos de Dabali.