Cora, Oliver, coidó que hora do conto?
De que vos apetece esta noite?
Un conto de medo, de fantasía e aventuras?
Un conto de temíbiles piratas que viaxan alendos mares coñecidos?
Sí, de piratas!
Non, non me medos piratas!
Medo? Ti sabes de algúnha persoa que non teña medo?
Ti?
Eu, eu teño eis medo moitas cousas,
pero fago o mesmo que facía iria.
Que iria nunca iria?
Non vos contei nunca a historia de iria.
Conta, conta!
A Lenda da Pirata sem Medo
Moi ben, pechados hollos e mergullade vos na historia.
Poñeda a traballar esa imaginación e mos viaxar atrás no tempo.
Un tempo non que calquera situación era posible.
Un tempo cargado de perigos e aventuras,
de buscadoras, de fortuna e proezas.
Imaxinade unha aldea costeira, unha de tantas,
co más que hai na nosa terra.
Co seus botes, xalupas, bucetas baradas na areia da praia,
xuto uns aparellos de pesca moreados.
Casas de pedra, camiños de terra e carros de bois
dabanlle forma o lugar non que medrava a pequena iria.
Ela era unha nena a que criaba a súa avoa Elsa.
Pois os seus pais, a que criaban a Elsa,
pois os seus pais faleceran tempo atrás.
Nena, toma dúas moedas e vai mercar fariña,
pero mira ben por onde vas, non sei xa que caías.
Sí, avoa.
E non pases polo medio dos camiños, que te emporcas de lama.
Sí, avoa.
E mira ben antes de cruzar, non te vai a levar un carro por diante.
Sí, avoa.
E guarda ben os cartos, non os vais a perder.
Sí, avoa.
Menyor boeu, ti quedan a casa mirando pola fiestra e non fagarrean.
Pero avoa.
E non lle abras a ninguén, e non subas a nada.
Non sei xa que rompas un ocello.
Afasta das correntes, non vayas a refriar.
Todo eran preocupacións pra aquela muller.
A nosa protagonista ficou mirando pola xanela e pensando
se havería tantos perigos no mundo.
De cando en vez, gustaba de ir pasear pola beira do mar.
Iria, ves coller can lexos a rochas?
Non, que é moi perigoso.
Imo xir coller froita na dos cancelos.
Non boeu, que pode crevar unha pola e caerme na cabeza.
Deixá, non fai nada nunca.
Ten medo por todo.
A nena foi medrando, lia moito, histórias de cavaleiros medievais,
de terras misteriosas, de meigas, de mulleres adiantadas o seu tempo, lendas...
Era inteligente e tiña forza a bondo pra elevar as vestas ou pasto ou ofender leña no inverno.
Pero Medo era unha carga moi pesada que ia medrando con ela.
A súa boa falecera via un tempo e Iria, feita xa toda unha moza,
seguía día a día cumprindo coas súas tarefas.
Pero nunca viaxara mai salada súa aldea.
Quén sabe que perigo sabería fora?
Sabedes unha causa?
Hay ocasións en que é o perigo que enven por nós.
Piratos, piratos, os piratas están a costa.
Roubarán as nosas pertenzas.
Hay que fuxir.
Nada de fuxir.
Faremos xe esfronte.
Que diz, muller?
Se nos enfrontamos a eles, non se han conformar con levar as nosas posesións.
Tamén destruirán a aldea.
Iria tremía co Medo.
Toda unha vida fuxindo do perigo e agora era él que empetaba na porta.
Teño que escapar.
Vou colle o que poida nun atado e subir cara o monte co demais.
Ali estaremos a salvo.
Pero, é xe eu?
Nun, que bobadas estuvo a pensar.
Nun sería quem.
O si.
Sabedes, hai ocasións nas que sentimos tanto Medo que é preciso facer algo con él.
Utilizalo non noso favor e convertelo en valor.
Nun.
Nun vou deixar que rouben todo o que teño.
Nin que destruan o meu fogar.
Protexerei a nosa aldea.
Foi a fume de carozo o bello roupeiro do seu avó, que outrora fora marinheiro.
E vestiu-se cun bello chapeu de capitán e rouba de augas.
Sem perda de tempo foi ca o porto e o yo o horizonte.
Os piratas ian tardar dúas horas en chegar à terra.
Tinha tempo de trazar un plan.
Arriou unha adorna e...
Que vou facer?
Sei eu nun capuche en un penomar.
Todo canto sei aprendindo nos libros e oyando pola fiestra.
Iria, que fás?
Ponte a salvo e deixe-me facer parvadas.
Dilla veciñanza que non fucha.
Temos tempo ainda.
Escoita con atención.
Se os piratas non desembarcan en dúas horas, quero que fagade lo seguinte esta noite.
Junta de todas as redes do peirao, unide as entre si e bota de a solongo de toda a costa.
Cando escoite de lo lobo ou vear no mar, tirade dos aparellos con forza e atrapade todo canto sem ova.
Se o meu plan funciona, salvaremos a aldea.
Non entendo ben o que queres, estamos atomorizados.
Non mais camin.
Se hai unha posibilidade, debemos intentalo. Vou reunir cantaxente poida.
Conto con vos.
Dito isto, empurrou a adorna fundindo os pes no peirao,
hizo a vela e foi o encontro dos piratas.
Non navegara nunca, pero estaba feita a ver como os marinheiros ian o mar.
Cando se viu reflectida nas ondas, com aquela roupage,
gobernando unha embarcación ou encontro daqueles corsarios,
sentiu que toda a vida le vaba agardando a chamada da aventura.
Capitan, unha adorna vengana nos.
Coido que quere colisionar, quere que abordemos.
Afundámosla!
Afundámosla!
Afundámosla!
Daquelas era que non queredes nin ouro nin tesouro.
Niata parada! Que diz de tesouro?
Deixademe subir o barco, e falarei vos de riquezas nunca vistas por ningún bello pirata.
A aqueles bellos piratas, ou mesmo que a todos os piratas,
gustaba e es mais ouro que a auga da sopa.
Cando a nosa heroína estivo a bordo, o Capitan diso ye.
Dame agora mesmo unha razón para que non te tire pola borda.
Aquel era un home coa pel curtida do sol e unha frondosa barba.
A súa mirada faría mexar por si ou leou un mais fero da sabana.
Cando falaba, deixaba entrever uns dentes tortos e o seu alento.
Cheiraba a peixe podre.
Aquén teño gusto de ye regalar tam valiosa información?
Eu son o Capitan Soto. E se o que diz non me convence?
Remataréi no fondo do mar. Sim, xasei.
Capitan Soto, xas coitei falar das súas temibles andanzas.
Que ia coñecer, pero era preciso afagalo.
Levo anos na procura do tesouro da Atlántida.
Da quea?
Da Atlántida. Conta a lenda que nesta mesma costa
houbo unha cidade moi adiantada, habitada por persoas que acumularon grandes riquezas.
Esa cidade afundiu no océano atlántico e con ela tesouros dun valor incalculable.
Interesante. Prosigue.
Pois ese pobo que queré desasoballar,
que guarda no seu poder un pequeno cofre pertencente aos atlantes
con suficientes tesouros pra converter toda a tua tripulación
na xente moi rica e podente dos sete mares.
Se iso que dize, certo? Devemos atacar agora mesmo.
Se atacades a plena luz do día, van fuxir co tesouro
e non ides a topar mais que casas bellas e aparellos de pesca.
Pola contra, proponho vos atacar a noiteña cando todos estean durmidos.
Sei onde o teñen agochado e costeus homes, abezados na batalla,
serán moi doado e reducilos eus gardas.
Eu sou a non podo, pero se unimos forzas,
cando saia o sol, avemos ter mais riquezas das que poidamos contar.
Cambiado rumbo. Agocharemos nos tras aquela ilha e agardaremos a noite.
Como sei que non venganas.
O que ímos facer é o seguinte.
Deixaremos o galeón preto da costa,
pero accederemos a nada para que non vexan chega los botes.
Eu irei xusto un pouco por diante de vos.
Se o que digo é mentira, acabaredes conmigo cando que irades.
Mais se acadamos o tesouro, repartiremos as riquezas por igual.
E vos pensades que a estas alturas iria tiñamedo ou que non?
Pois si. Por dentro, tremía como un bimbo.
Um rapazá que casi non saíra da súa casa,
entre agorridos piratas cheos de cicatrices e marcas das mil batallas nas que combateran,
afeitos a tratar con guerreiros e a abordar barcos nos mares mais perigosos da terra.
Pero ela sabía que a súa debilidade era a coviza e a sede de poder.
Non estava segura de se o plan resultaria,
pero, se duvidaba, un sointre remataría no fondo do mar.
Que valente!
A valentía, como vedes, é medo ben gestionado.
Pero imos co relato que nos compre.
O cael a noite, o capitán deu o orde de arrimarse a costa.
Cando estiveron preto,
¡Bota de áncora!
e detiveron o seu avance.
Un a un, todos os marinheiros seguindaron o mar con iria como guía.
A nosa heroína aferrou-se a un toro de madeira pra avanzar, pois nunca se metera a nadar.
Canto mais achegaba a terra, mais veloz latexaba o seu corazón.
Se o plan fracasaba, sería comida pros peixes e a lea quedaria arrasada.
Cando estava a piquez de pisar terra, recordou as súas propias palabras.
Cando escute de lo lobo o vear no mar,
e o veou con todas as súas forzas.
Auuuuuuuuuu...
Justo na selintre co xeu aire e mergullou-se.
En terra, mulleres homen senenos tiraron con forza da redes e atraparon canto pirata había.
Se mellaven sardineas con barba. Os piratas trataban de resistirse.
Pero o pobo inteiro, contaxeado da fouteza de iria,
logrou contelos, e entretodos foram quem de que tarlle as armas.
¡Lográmolo!
Grazas ao teu valor.
Coidou que foi grazas ao meu medo.
Aqueles piratas,
ruínse desapiadados,
foron postos o día seguinte
a disposición da justiza e iria,
que, descubrir a chamada da aventura,
decidiu tomar rumbo a terras desconhecidas
a bordo daquel barco pirata.
Que malo!
Non, ele afixo se pirata.
Pero unha pirata boa
dedicou o seu tempo a localizar tesouros
seguindo as lendas que tanto leran os seus libros
e a xudarlles autros povos a defenderse das injustizas.
O tempo, o mundo chegaría a esquecer o seu nome.
Pero chamais a súa lenda.
A lenda da pirata sem medo.
Este conto está contado e o que o contou?
Está ta fondeado.
Cando merre, serei pirata.
Cando xeixas grande, será lo que ti queiras.
Gustou u vos?
Sí!
Pois daquela grabarei no pra que o poidades escoitar
unha e outra vez.
Boa noite, meus nenos.
Boa noite, papá.
Maria Abal, Luís Iglesia,
Manuel Pombal,
Manuel Torres,
María Portela,
Paloma Saavedra,
Roberto Marinho,
Rocío Romero,
Roque Portela,
Rosa Fiel,
Sabela Salgueiro e Oliver Silvoso.
Producción executiva Ademar Silvoso.
Dirección e producción Abel Bonilla.
Escrito por Ademar Silvoso.
Grabación e postproducción Aramis Benítez.
Deseño sonoro Abel Bonilla.
Corrección lingüística Patricia Torrado.
Unha producción de ODS.
Este proxecto realizou-se pro repositorio
TCRDES en galego o Aveiro do Fondo de Proxectos Xacoveo 2021-2022
en colaboración con o Ministerio de Cultura e Deporte.