Documento polo cal os reis cristiáns outorgaban unha serie de privilexios a grupos poboacionais co fin de obter a repoboación de certas zonas (zona sur do Douro, reino de Toledo, de Zaragoza, territorios do sur de Cataluña e de Teruel...) de interese estratéxico e/ou económico. Isto permitiu a aparición de grandes comunidades de vila e terra integradas por unha cidade que actuaba como capital e o seu territorio circundante, o alfoz, formado por numerosas aldeas e os seus termos. Este sistema xeneralízase a partir do século XI no contexto da expansión dos reinos cristiáns na península ibérica fronte aos musulmáns.
