En Deus sentado nun sillón azul Casares retrata a un dos seus personaxes máis logrados: un escritor comido comido polos remorsos dunha situación que, dalgún xeito, axudou a crear coa súa ansia de integridade. Como contraposición, un triángulo amoroso do que participa a muller que o observa, entrelazada coa narración principal nun texto que viaxa constantemente entre presente e pasado.
Inicio
Entrar
Ir á web
Álbums
Últimas subidas
Últimos comentarios
O máis visto
O mellor puntuado
Os meus favoritos
Buscar
