Colaborou en numerosas revistas e xornais, entre eles Grial, revista da que foi director dende 1989 a 2002, ano do seu falecemento. Casares publicou tamén en xornais coma La Región (dende 1968), El País e La Voz de Galicia. A este último estivo ligado toda a súa vida, chegando a publicar en diferentes seccións. Así, entre o ano 1975 e 1992 escribiu "Ledicia de ler", sección onde abordaba as novidades editoriais galegas, case con periodicidade semanal. Outra das súas publicacións foi "Á Marxe", especie de anecdotario que, con periodicidade irregular durante os primeiros anos, foi diaria dende xuño de 1992 até o mesmo día da seu finamento no xornal La Voz de Galicia . Este artigo publicábase na contraportada do xornal e, redactado nun estilo coloquial e directo, foi seguido fielmente polos lectores, converténdose habitualmente nun dos temas de conversa do día.
Eis varios exemplos:
Alxén
Pasei a mañá de onte no colexio público de Alxén, en Salvaterra. Os alumnos de cuarto elixíronme como padriño do seu curso, puxéronlle o meu nome a unha aula e colocaron na porta, ademais, unha caricatura miña que encargaron a un caricaturista de Madrid. Antes tiven que falarlles, primeiro, e responder a unha batería enorme de preguntas, despois. Chamoume a atención que estivesen tan caladiños e que preguntasen tanto e tan ben. Unha rapaciña quixo que lles dixese algo en sueco e aproveitei para aprenderlles a dicir gracias, que se di “tack”, a poder ser, repetido como se fose unha metralleta. Foi unha das aventuras de toda a mañá.
Cando chegou o turno de firmarlles, un por un, nunhas cartolinas onde viñan pegadas estas columnas que escribo aquí, despois de poñer o nome deles e a continuación o meu, todos me dixeron con seriedade o mesmo: “Tack”, algúns na fórmula máis sinxela, pero outros facendo a metralleta, como lles dixera antes durante a charla.o
Cando xa saía, nas escaleiras estaban sentados os máis pequenos, acompañados dunha profesora. Nada máis verme, viñeron correndo, puxéronse arredor e empezáronme a amosar os debuxos que acababan de facer: retratos meus divertidísimos, nos que aparecía case sempre cun puro na man ou na boca. Escuso dicir que pasei unhas horas moi gratas, asombrado de que un grupo de nove profesores poidan realizar un traballo tan excelente. Durante o xantar, unha delas díxome que estes nenos e estas nenas non esquecerán na vida un día como este. Probablemente. Con certeza, eu tampouco o poderei olvidar. Nunca sospeitei, cando empecei a escribir, que isto fose tan fermoso.
Esta columna publicouse orixinalmente o 6 de maio de 2000.
PRÉSA
O outro día, en Madrid, pola tarde, sentei nun banco, na rúa, non tanto por descansar, que non o necesitaba, senón por mirar xente. Cando estou de viaxe, fágoo con frecuencia. Unha vez, en París, en iguais circunstancias, cheguei ao convencemento de que os homes franceses, en xeral, son bastante feos: hai moitos que se parecen a aquel actor que se chamaba Louis de Funes e que tiña cara de pera. Pola mesma razón, creo que os alemáns, a pesar da mala fama que teñen, resultan máis vistosos, incluso eses tipos tripudos, bons bebedores de cervexa e ávidos comedores de salchichas, que aparentan ter boa saúde e nunca resultan cómicos.
En Madrid, tirei a conclusión de que a característica máis chamativa da xente que anda pola rúa é que camiña de présa, tanto os gordos como os delgados. No tempo que estiven observando vin a varios señores que corrían e tropezaban coa xente, tal como se fuxisen dun incendio ou tivesen que chegar, por salvar a vida, a unha cita en punto.
Creo que foi Cromwell quen dixo aquilo de que os que van de présa non saben a onde van. Nunca estiven moi convencido de que fose así. Coñezo a moitas persoas que camiñan a toda velocidade e saben perfectamente a onde se dirixen. Eu tratei a un comerciante avaro, ao que lle chamaban Torna-que-aí-vai, que ao día seguinte das feiras andaba cobrando facturas a correr e non fallaba endexamais o domicilio das vítimas. O problema é que os que corren moito non corren, normalmente, por nada importante. Así, o comerciante aquel xa morreu hai anos e a aceleración endiañada que levaba non lle serviu, polo que se ve, nin para vivir tranquilo nin para ser feliz nin para non morrer.
Esta columna publicouse orixinalmente o 28 de abril de 2000.
27 de Abril de 2017 a las 0:15
Non recordo onde lin a historia dun negro catalán, porteiro nun hotel de Barcelona antes da Guerra Civil, que acabou internado nun campo de concentración nazi. Pola color da súa pel, pronto se converteu nunha figura destacada entre os demais presos, ata o punto de que as autoridades o nomearon mozo de comedor ao servizo do mando militar. Esa circunstancia fixo que non fose dos que peor o pasaron naquel inferno, aínda que non se librou de castigos e humillacións, incluída a morte ao final.
Cando os oficiais entraban no comedor para xantar, contemplaban o negro como se fose un animal raro e non se privaban de abrirlle a boca para mirarlle os dentes, igual que se fai cos cabalos, ou turrarlle das orellas, quizais só por divertirse. O peor era cando lle arrincaban os pelos do bigote, o que lle causaba unha dor insoportable.
Outro negro, membro do grupo radical contrario aos xudeus que agora empeza a medrar nos Estados Unidos, dixo nunha universidade de New Jersey que se fala moito dos seis millóns de xudeus que Hitler exterminou, pero que nunca se comentan as canalladas que os xudeus lle fixeron a Hitler. Ignoro a que cousa se refire, pero non sería difícil de imaxinar a sorte que este señor correría nun campo nazi de exterminio. Por riba, ten un bigote espeso e duro, de arame. Para arrincarllo con tenaces.
Esta columna publicouse orixinalmente o 27 de abril de 1994.