Análise Musical I
Section outline
-
-
-
-
leer y comprender
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
Tema 2. Teoría
-
-
-
-
-
-
-
-
Opened: Tuesday, 10 March 2026, 11:49 PMDue: Tuesday, 17 March 2026, 11:51 PM
MATERIAIS PARA REALIZAR A TAREFA:
PARTITURA FUGA en Sol menor . BACH.
INSTRUCCIÓNS:
- Anota todo o que se fala no vídeo. No ficheiro adxunto tes un esquema que tes que seguir.
- Escoita a Fuga seguindo a partitura.
- Localiza e anota na partitura todos os aspectos que recolliches na transcrpción do vídeo.
- No próximo exame haberá unha pregunta sobre esta tarefa.
- Non é necesario entregar estas tarefas. Se a entregas poderéi orientarte mellor para o exame.
-
-
A sonata consta de tres movementos: Allegro, Andante e Minuet.
Primeiro movemento: Allegro. Compás: 4/4. Tonalidade de Do M. A súa forma ten características tanto da estrutura binaria
da suite barroca (as dúas seccións repítense) como da forma sonata. Predomina a textura da melodía acompañada,
co baixo de Alberti como patrón principal de acompañamento,
notas repetidas, etc. O arpexio é importante como comezo do tema principal.
-
SONATAS PARA PIANO DE MOZART:
Las 18 sonatas para piano de Mozart se articulan mayoritariamente entres movimientos : rápido-lento-rápido.El primer movimiento es un Allegro (forma sonata), el segundo es lento y lírico (Andante o Adagio), y el tercero suele ser un Rondó o Presto.Se caracterizan por melodías claras, texturas de melodía acompañada, uso de bajo de Alberti y una armonía funcional equilibrada.Análisis Formal y Armónico General:-Estructura Típica: Primer movimiento en forma sonata con exposición (dos temas en tonalidades distintas), desarrollo (inestable) y reexposición (temas en la tónica).-Armonía: Sencillez melódica y armónica con un uso frecuente de la cadencia perfecta para cerrar frases.-Textura: Predominio de la melodía acompañada, frecuentemente con acompañamiento de bajo de Alberti.-Temas: A menudo divididos en periodos binarios asimétricos, con frases antecedentes y consecuentes.-
W.A. Mozart. Sonata Facile, KV 545, 1º mov.
Coñecida como sonata fácil e descrita polo compositor como “para principiantes”, estaobra foi composta no ano 1788; non se publicou ata 1805, catorce anos despois da morte do seu autor. O primeiro movemento da sonata en Do Maior comenza cun tema triádico ascendente sobre o acorde de tónica. Este primeiro tema de catro compases conclúe cunha
pasaxe de escalas ascendentes e descendentes (opoñéndose ó deseño triádico do comenzo) que constitúen a ponte modulante cara ó segundo tema da sonata, que aparecerá na tonalidade da dominante. O segundo tema comenza cun material introdutorio dun
compás de duración; Mozart emprega un segundo motivo triádico, aínda que esta vez descendente; prosegue cunha frase construída sobre arpexos, e finaliza cun terceiro motivo triádico. A exposición complétase cun período cadencial no que se reafirma a tonalidade da dominante. O desenvolvemento comenza co mesmo deseño do período cadencial
alternándoo con escalas; este desenvolvemento é bastante curto en comparación con outras sonatas de Mozart. Unha cadencia perfecta dá comenzo á recapitulación, e aquí o autor presenta o primeiro tema na tonalidade da subdominante, algo non tan infrecuente na época. A ponte alárgase para permitir a modulación do segundo tema á tonalidade
principal. Remata este tempo cunha cadencia perfecta auténtica.
Un dos elementos que máis claramente caracteriza o estilo clásico é a frase breve, periódica, simétrica e articulada. O paradigma é a frase de catro compases, como podemos observar claramente nesta sonata:
Mentres que o Alto Barroco sentía preferencia por estruturas rítmicas constantes, no período clásico óptase pola variedade, tendo o ritmo un papel relevante na articulación das estruturas (deseños diferentes para o primeiro tema, a ponte, o segundo grupo temático etc...).
A segunda metade do século XVIII supón unha fase importante no proceso de destrución do aspecto lineal de la música en favor dunha concepción vertical e en consecuencia a progresiva desaparición do baixo continuo. Isto levará á utilización de numerosas figuras de acompañamento entre as cales quizais a máis coñecida sexa o baixo de Alberti, que podemos observar no primeiro tema da sonata.
-
