Section outline

  • SONATAS PARA PIANO DE MOZART:
     
    Las 18 sonatas para piano de Mozart se articulan mayoritariamente en 
    tres movimientos : rápido-lento-rápido.
    El primer movimiento es un Allegro (forma sonata), el segundo es lento y lírico (Andante o Adagio), y el tercero suele ser un Rondó o Presto.
     
    Se caracterizan por melodías claras, texturas de melodía acompañada, uso de bajo de Alberti y una armonía funcional equilibrada.
     
    Análisis Formal y Armónico General:
    -Estructura Típica: Primer movimiento en forma sonata con exposición (dos temas en tonalidades distintas), desarrollo (inestable) y reexposición (temas en la tónica).
    -Armonía: Sencillez melódica y armónica con un uso frecuente de la cadencia perfecta para cerrar frases.
    -Textura: Predominio de la melodía acompañada, frecuentemente con acompañamiento de bajo de Alberti.
    -Temas: A menudo divididos en periodos binarios asimétricos, con frases antecedentes y consecuentes.

    • MOZART. SONATA Nº 16. DO M. 1er MOV. PARTITURA. File

      W.A. Mozart. Sonata Facile, KV 545, 1º mov.
      Coñecida como sonata fácil e descrita polo compositor como “para principiantes”, estaobra foi composta no ano 1788; non se publicou ata 1805, catorce anos despois da morte do seu autor. O primeiro movemento da sonata en Do Maior comenza cun tema triádico ascendente sobre o acorde de tónica. Este primeiro tema de catro compases conclúe cunha
      pasaxe de escalas ascendentes e descendentes (opoñéndose ó deseño triádico do comenzo) que constitúen a ponte modulante cara ó segundo tema da sonata, que aparecerá na tonalidade da dominante. O segundo tema comenza cun material introdutorio dun
      compás de duración; Mozart emprega un segundo motivo triádico, aínda que esta vez descendente; prosegue cunha frase construída sobre arpexos, e finaliza cun terceiro motivo triádico. A exposición complétase cun período cadencial no que se reafirma a tonalidade da dominante. O desenvolvemento comenza co mesmo deseño do período cadencial
      alternándoo con escalas; este desenvolvemento é bastante curto en comparación con outras sonatas de Mozart. Unha cadencia perfecta dá comenzo á recapitulación, e aquí o autor presenta o primeiro tema na tonalidade da subdominante, algo non tan infrecuente na época. A ponte alárgase para permitir a modulación do segundo tema á tonalidade
      principal. Remata este tempo cunha cadencia perfecta auténtica.
      Un dos elementos que máis claramente caracteriza o estilo clásico é a frase breve, periódica, simétrica e articulada. O paradigma é a frase de catro compases, como podemos observar claramente nesta sonata:

      Mentres que o Alto Barroco sentía preferencia por estruturas rítmicas constantes, no período clásico óptase pola variedade, tendo o ritmo un papel relevante na articulación das estruturas (deseños diferentes para o primeiro tema, a ponte, o segundo grupo temático etc...).

      A segunda metade do século XVIII supón unha fase importante no proceso de destrución do aspecto lineal de la música en favor dunha concepción vertical e en consecuencia a progresiva desaparición do baixo continuo. Isto levará á utilización de numerosas figuras de acompañamento entre as cales quizais a máis coñecida sexa o baixo de Alberti, que podemos observar no primeiro tema da sonata.

    • Mozart. Sonata para piano nº16 en Do mayor Kv 545. I-Allegro. Análisis Musical URL
    • SONATA MOZART DO M-ANÁLISIS BREVE URL