# A Nova narrativa galega

Esta corrente literaria está integrada por escritores e escritoras que publican a súa obra dende a década dos 50 até a dos 70 do século XX. Toman o nome do Nouveau Roman, movemento renovador da literatura xurdido en Francia nos anos 50. Nalgún momento das súas extensas producións literarias, poden adscribirse a esta corrente autores e autoras como Xosé Luís Méndez Ferrín, Carlos Casares, Xohana Torres, Xohán Casal, Gonzalo Rodríguez Mourullo ou a propia María Xosé Queizán.

Características principais

## Visión desacougante da realidade

## Contidos filosóficos e simbólicos

## Personaxes sen caracterización psicolóxica, moitas veces sen nome

## Realidade conflitiva nunha sociedade violenta e angustiosa

## Presenza reiterada da violencia e da agresividade

## Ás veces presentan mundos imaxinarios, simbólicos e/ou absurdos

## Certa preocupación polas problemáticas sociais: emigración, deshumanización das cidades

A obra de María Xosé Queizán que mellor se insire nesta corrente literaria é A orella no buraco (1965), aínda que en Amor de tango tamén se perciben algunhas das características desta escola como o multiperspectivismo (voces narradoras dende varios puntos de vista), o monólogo interior, ruptura da linearidade temporal (flash-back), intertextualidade (presenza doutras artes: cinema, pintura, cómic...).

Licenciado baixo a Licenza Creative Commons Recoñecemento Non-comercial Compartir igual 4.0