Había unha vez un rei moi rico o nome da cal era Midas. Tiña máis ouro que ninguén en todo o mundo, pero a pesar diso non lle parecía suficiente. Nunca se alegraba tanto como cando obtiña máis ouro para sumar nas súas arcas. Almacenábao nas grandes bóvedas subterráneas do seu pazo, e pasaba moitas horas do día contándoo unha e outra vez.
Midas tiña unha filla chamada Caléndula. Amábaa con devoción, e dicía: "Será a princesa máis rica do mundo". Pero a pequena Caléndula non daba importancia á súa fortuna. Amaba o seu xardín, as súas flores e o brillo do sol máis que todas as riquezas do seu pai. Era unha nena moi solitaria, pois o seu pai sempre estaba a buscar novas maneiras de conseguir ouro, e contando o que tiña, así que rara vez lle contaba contos ou saía a pasear con ela, como deberían facer todos os pais.
Un día o rei Midas estaba na súa sala do tesouro. Botara a chave ás grosas portas e abrira os seus grandes cofres de ouro. Amoreábao sobre mesa e tocábao con adoración. Deixábao escorrer entre os dedos e sorría ao oír o ruído, coma se fose unha doce música. De pronto unha sombra caeu sobre a pila do ouro. Ao volverse, o rei viu un sorrinte descoñecido de relucente vestimenta branca. Midas sobresaltouse. Estaba seguro de atrancar a porta! O seu tesouro non estaba seguro! Pero o descoñecido limitábase a sorrir.
- Tes moito ouro, rei Midas -dixo. "Si -respondeu o rei-, pero é moi pouco comparado con todo o ouro que hai no mundo. " Que? Non estás satisfeito ?" -preguntou o descoñecido. " satisfeito? -exclamou o rei-. Claro que non. Paso moitas noites planeando novos modos de obter máis ouro.
Ogallá todo o que tocase se transformase en ouro. " De veras desexas iso, rei Midas ?". "Claro que si. Nada me faría máis feliz. "Entón cumprirase o teu desexo. Mañá pola mañá, cando os primeiros raios do sol entren pola túa ventá, terás o toque de ouro.
A penas dixo estas palabras, o descoñecido desapareceu. O rei Midas fregouse os ollos. "Debo soñar -díxose-, pero que feliz sería se iso fose certo". Á mañá seguinte o rei Midas espertou cando as primeiras luces aclararon o ceo. Estendeu a man e tocou as mantas. Nada sucedeu. "Sabía que non podía ser certo", suspirou. Nese momento os primeiros raios do sol entraron pola ventá. As mantas onde o rei Midas apoiaba a man convertéronse en ouro puro. " É verdade! -exclamou murmurando-. É verdade !".
Ergueuse e correu polo cuarto tocando todo. A súa bata, as súas pantuflas, os mobles, todo se converteu en ouro. Mirou pola ventá, cara ao xardín de Caléndula. "Dareille unha grata sorpresa", pensou. Baixou ao xardín, tocando todas as flores de Caléndula e transformándoas en ouro. "Ela estará moi compracida", díxose.
Regresou ao seu cuarto para esperar o almorzo, e recolleu o libro que lía a noite anterior, pero en canto o tocou converteuse en ouro macizo. "Agora non podo ler -dixo-, pero dende logo é moito mellor que sexa de ouro". Un criado entrou co almorzo do rei. "Que ben loce -dixo-. Ante todo quero ese melocotón vermello e maduro. Tomou o melocotón coa man, pero antes que puidese saborealo convertérase nunha pebida de ouro.
O rei Midas deixouno na bandexa. "É precioso, pero non podo comelo", lamentouse. Levantou un boliño, pero tamén se converteu en ouro.
Nese momento abriuse a porta e entrou a pequena Caléndula. Saloucaba amargamente, e traía na man unha das súas rosas. Que sucede, filla?", preguntou o rei. Mira o que pasou coas miñas rosas! Están feas e ríxidas !". "Pois son rosas de ouro, nena. Non che parecen máis belas que antes ?". "Non -xemeu a nena-, non teñen ese doce olor. Non crecerán máis. Gústanme as rosas vivas". "Non importa -dixo o rei-, agora toma o teu almorzo". Pero Caléndula notou que o seu pai non comía e que estaba moi triste. " Que sucede, querido pai?", preguntou, achegándose. Botoulle os brazos ao colo e el bicouna, pero de pronto o rei berrou de espanto e angustia. En canto a tocou o adorable rostro de Caléndula converteuse en ouro relucente.
Os seus ollos non vían, os seus labios non podían bicalo, os seus braciños non podían estreitalo. Xa non era unha filla risoña e cariñosa, senón unha pequena estatua de ouro. O rei Midas agachou a cabeza rompendo a chorar. " Es feliz, rei Midas?", dixo unha voz. Ao volverse, Midas viu ao descoñecido. " Feliz! Como podes preguntarmo? Son o home máis desgraciado deste mundo!", dixo o rei. "Tes o toque de ouro -replicou o descoñecido-. Non é suficiente?". O rei Midas non alzou a cabeza nin respondeu. "Que prefires, comida e un vaso de auga fría ou estas pebidas de ouro?". O rei Midas non puido responder. " Que prefires, esa pequena estatua de ouro, ou unha nena viva e cariñosa?". "Devólveme á miña pequena Caléndula e dareiche todo o ouro que teño -dixo o rei-. Perdín todo o que tiña de valioso.
"Es máis sabio que onte, rei Midas -dixo o descoñecido-. Mergúllate no río que corre ao pé do teu xardín, logo recolle un pouco de auga e bótaa sobre aquilo que queiras volver á súa antiga forma. O rei Midas levantouse e correu ao río. Encheu unha xerra de auga e regresou á présa ao pazo. Regou con auga a Caléndula, e devolveu a cor ás súas meixelas. A nena abriu os ollos azuis. Cun berro de alegría o rei Midas tomouna nos seus brazos. Nunca máis o rei Midas interesouse noutro ouro que non fose o ouro da luz do sol, ou o ouro do cabelo da pequena Caléndula.