ORATORIA

O discurso do rei

Os xogadores, en grupos de 7 persoas, colocaranse en círculo e un deles empezará a rolda a modo de pregoeiro dicindo en voz alta “O rei manda que…”. O seguinte contestaralle completando a frase: “Os luns cómanse sempre patacas fritas”, por exemplo.

A quenda pasará ao seguinte xogador tendo en conta as agullas do reloxo e, entón, terá que repetir o devandito ata o momento e engadir un elemento novo a o discurso. Por exemplo: “O rei manda que os luns se coman sempre patacas fritas e os cortesáns vistan con bañador.”

O seguinte xogador repetirá novamente a frase completa e engadirá un novo ingrediente: “O rei manda que os luns se coman sempre patacas fritas, os cortesáns vistan con bañador e os sapos leven vestido”. Así, as quendas irán pasando sucesivamente entre os participante ata chegar novamente ao pregoeiro, o xogador que iniciou a rolda. Este terá que colocarse sobre a mesa, aclarar a súa garganta, poñer pose de paxe e, a modo de discurso real, proclamar con voz firme e clara o que se foi repetindo.

“O que non sabías de…”

Os participantes irán camiñando pola clase mentres que soa a música e, cando se deteña, situaranse fronte á persoa que se atopaba máis preto. Entón, deberán responder ao oído deste compañeiro as catro preguntas que o docente pronunciará en voz alta.

Por exemplo, podedes escoller entre estas ou inventar outras: Cal é a túa cor favorita?; explícalle ao teu compañeiro un día en que pasaches moito medo; dille ao teu compañeiro como se chama a túa mascota e por que lle puxestes ese nome; que película levaríasche sempre a unha illa deserta e por que?; cal é o sitio máis bonito que visitaches de vacacións?; que comida detestas?; se puideses viaxar a un sitio agora mesmo, onde irías?

A partir das respostas obtidas, o compañeiro terá un minuto para explicar ao resto da clase os descubrimentos que fixo sobre o seu amigo. Entón, poderá facer unha sinxela presentación oral ou, se se atreve, inventar un rap, un trabalinguas ou unha adiviña.

O máis importante desta actividade non é que o alumno realice un discurso moi elaborado; senón que se atreva a situarse fronte á clase, a romper esa barreira, e explicar algo que, ao non ser unha historia en primeira persoa, non lle debería dar tanta vergoña.

O pozo dos medos

Antes de falar en público, son os medos e sensacións negativas florecen no noso corpo, e é bo ser consciente para poder xestionalas e poñerlles solución. Durante este exercicio, pediremos aos nosos alumnos que se sitúen en parellas e escriban en papelitos todas as emocións desagradables que senten cando han de saír a falar fronte a alguén. Por exemplo, poden poñer o seguinte: “sinto que as miñas mans arden”, “as fazulas quéimanme”, “noto que me custa respirar”, “sinto que quero darme a volta”, “penso que caerei diante de todos”, “imaxínome que tropezo” etc. Poden ser tanto expresións físicas como pensamentos malos.

A continuación, dirémoslles que rompan con todas a súa forza eses papeis, písenos, engúrrenos, esnaquícenos… e láncenos a un pozo imaxinario (marcariamos no chan da clase con xiz unha circunferencia) onde caen e xa non poden saír. Seguidamente, dirémoslles que pechen os ollos e imaxinen que han que facer unha exposición importante. Esta vez farana xenial, tan ben que sairán moi contentos dela. Ademais o público aplaudiralles e sentirán como o seu peito chéganse de orgullo. Xa nada ten que ver cos medos e inseguridades de antes, son unha persoa nova.