ESTUDO DE CASOS

“O CASO DE ALBA”

	Alba era unha moza divertida e encantadora, a todo o mundo lle agradaba, pero todos se dirixían a ela cunha actitude diferente, simplemente por ser Alba Perla. Ela aceptaba todo, nunca se enfadaba. Sempre sorría con eses olliños que desprendían gratitude. Con todo, para todas as alumnas de sexto era a nosa vítima perfecta. Ás veces, ata parecía feliz mentres soportaba as nosas pesadas bromas a cambio de pertencer á nosa pandilla.

	En ningún momento nos puxeranos de acordo para tratala así, nin sequera falaramos sobre a súa roupa hortera, nin sobre o seu mal gusto para arranxarse o pelo. Pero un día, unha de nós comezou: ¿Fixástesvos na súa falta morada?, ¿contáronvos as guarradas que fai con ese rapaz?... As demais continuamos desafogándonos e contando todo o que, sen dúbida, sempre pensaramos. Aí non quedou a cousa. A nosa relación con Alba rematou un trinta de marzo, cando un neno da clase nos convidou á súa festa de cumpreanos. Alba estaba entusiasmada; era a primeira vez que a súa nai a deixaba ir a unha festa. Entón pasou algo terrible: non recordo quen foi, pero, varios días antes da festa, alguén dixo: Alba non pode vir connosco; coas pintas que leva, como imos ir con ela!. Temos que desfacernos dela. ¿Como llo diriamos? Non sei por qué, pero, como sempre, tocoume a min comunicarllo.

	Durante un cambio de clase, estabamos discutindo sobre o vestido que nos iamos poñer e de súpeto, ¡oh, non!, Alba achegábase. Todas me dixeron: Agora é  a túa quenda. Non sabía como facelo, ela viña cara a nós sorrindo e eu mirábaa seria, pero non se daba por aludida, ¿por que mo pon tan difícil? –Pensei-, chegou ata min e preguntoume ¿hai algún problema? Quedeime en silencio, mentres as demais seguían falando, aínda que, en realidade, estaban pendentes do que eu ía dicir, e, sen saber como, solteille: Séntoo Alba, non podes vir á festa. Ela miroume fixamente e, nun segundo, os seus ollos empañáronse e brillaron coma diamantes; as bágoas empezaron a escorregar polas súas fazulas brancas. ¡Que horror! Aínda o estou vendo. Volveuse sen dicir nada, sen pedir explicacións. Foi a última vez que a vin, nunca máis volveu ao colexio.

	Agora, trinta anos despois, sigo pensando nela, e encantaríame non facer o que fixen, pero xa non ten remedio. Só sei que nunca máis tratei a ninguén dese xeito; que en cada persoa marxinada vía a súa cara e intentaba remediar o sucedido. Quixera poder atopala, explicarlle o mal que aínda me sento e pedirlle desculpas. Pero, como supoño que iso non será posible, contentareime con rematar cunhas liñas dedicadas a Alba:
Alba, quero que saibas que nunca fun unha santa. Ao longo da miña vida cometín moitos erros, pero estou segura de que non volvín a traizoar conscientemente a ninguén como cho fixen a ti, e espero non volver facelo.
								Rosario (45 anos).

¿Que vos parece a historia de Alba? ¿Con que personaxe identificádesvos e por que? ¿Que se podería facer para que ninguén se sentise como Alba? ¿Que creedes que debería facer Rosario? ¿Por que se sente culpable Rosario?

“O CASO DE MIGUEL”

	“Mudámonos/Mudámosnos de cidade polo traballo do meu pai. Eu entraba nun colexio novo, estaba moi contento, faría máis amigos e estaba seguro de que ía ser un bo curso. 

	Ao principio todo foi ben, só tiña dous amigos, pero eran moi simpáticos. Un día, os meus amigos pedíronme prestadas os meus cen pesetas do almorzo, e eu deixeillas. Ao día seguinte pasou igual e eu volvinllas a deixar, aínda que eu quedábame sen almorzar. Así pasaron varios días e non me dicían nada achega de devolverme o diñeiro. Ao sexto día repetiuse a situación, eu tiña moita fame e díxenlles que me ía a comprar un bocadillo para almorzar. Entón foi cando comezaron os problemas, quitáronme o meu diñeiro á forza... ¡outro día sen almorzar! Xa non só me obrigaban a darlles os meus cen pesetas, senón que tiña que traer duascentas, cen para cada un. Eu díxenlles que non, que os meus pais dábanme o suficiente e non podía pedirlles máis diñeiro, que non era xusto e que xa non lles ía a dar máis. Á mañá seguinte xa nin me miraban, ignorábanme. Agora non tiña amigos, pero dábame igual, preferíao. 

	Durante un tempo non pasou nada, ata que un día colléronme só no servizo, pedíronme  todo o diñeiro –claro, eu sólo tiña os meus cen pesetas de sempre-, así que empezaron a pegarme ata deixarme tirado no chan e, despois, quitáronme a miña cazadora. Ata entón non llo contou a ninguén, pero uns nenos que entraron no servizo e atopáronme tirado preguntáronme que me ocorreu. Conteilles toda a miña historia e eles dixéronme que eses dous nenos (Pepe e Manolo) xa o fixeron outras veces. 

	Desde entón teño novos amigos, son moi simpáticos e levámosnos/levámonos moi ben. Pepe e Manolo non me volveron a dirixir a palabra desde entón. Agora estou moi contento”.

									Miguel (13 anos).

Propoñede medidas para axudar afectivamente aos distintos personaxes desta historia e sobre como e cando poñelas en práctica.

O CASO DE JOSÉ ANXO: “¿Por que a min?”
	
“Cheguei ao colexio, eran as oito da mañá. Como todos os días, ao entrar en clase, Antonio colleume a mochila, abriuna, sacou os libros e tirounos polo chan. Toda a clase ríase e só o meu grupo de amigos (tres que teño) quedábase sorprendidou polo que sempre me ocorría. Non se atrevían a axudarme, un día intentárono e foron saqueadas os seus mochilas. Logo disto, o meu papel era sempre recoller os libros e calarme. 
Este día foi distinto, xa non podía máis, non sabía que puidesen chegar a este extremo. Como de costume abríronme o meu mochila, pero esta vez os meus libros acabaron no water; despois empezaron a pegarme, ata o punto de que tiven que ir ao hospital cheo de moratones. Neses momentos, pola miña mente só pasaba unha pregunta ¿por que a min?”.
									José Anxo (13 anos).
1. Expresade os sentimentos que vos produce esta historia:

2. Diferenciade entre os sentimentos que poden sentir os diferentes participantes: 
JOSÉ ANXO   

Os AGRESORES  

Os ESPECTADORES

                                                                                                                                                                                                                                                                    

COMO ME VAI EN PersonName A CLASE E NO INSTITUTO

	Pensa agora nos problemas e dificultades de relación que temos na nosa clase e nas vantaxes de contar con compañeiros que en ocasións nos axudaron.

1.	Escribe tres cosas que che fan máis difícil as túas relacións en clase.

2.	Escribe as tres cosas que  valoras máis nos teus compañeiros de clase.

3.	¿Cales crees que son as causas polas que temos dificultades de relación en clase?

4.	¿Que poderiamos facer para resolver estas dificultades e para fomentar e mellorar as relacións positivas que xa existen?

HISTORIAS

O papel engurrado
O meu carácter impulsivo, facíame rebentar en cólera á menor provocación. A maior parte das veces, logo dun destes incidentes, sentíame avergoñado e esforzábame por consolar a quen danara.
Un día, o meu pai, quen me viu dando escusas logo dunha explosión de ira, entregoume un papel liso.
E entón díxome:
¡ESTRÚJALO!
Asombrado, obedecín e fixen unha bóla co papel.
Logo díxome:
Agora déixao como estaba antes.
Por suposto que non puiden deixalo como estaba.
Por máis que tratei, o papel quedou cheo de engurras.
Entón volveu dicir :
“O corazón das persoas é como ese papel. A impresión que deixas nese corazón que lastimaste, será tan difícil de borrar como esas engurras no papel.”
Aínda que intentemos enmendar o erro, xa estará “marcado”.
Por impulso non nos controlamos e sen pensar arroxamos palabras cheas de odio e rancor, e logo, cando pensamos niso, arrepentímosnos/arrepentímonos.
Pero non podemos dar marcha atrás, non podemos borrar o que quedou gravado. E o máis triste é que deixamos “engurras” en moitos corazóns.
Desde hoxe, sé máis comprensivo e máis paciente.
Cando sintas ganas de estalar recorda “O papel engurrado”.

A amizade verdadeira
Conta unha lenda árabe que dous amigos viaxaban polo deserto e nun determinado punto da viaxe discutiron. Un deles, estaba tan enfadado, que agrediu ao outro. O agredido, non lle dixo nada, soamente escribiu na area esta frase: “HOXE, O meu MELLOR AMIGO PEGOUME UNHA BOFETADA NO ROSTRO”. 
Seguiron adiante e chegaron a un oasis onde decidiron bañarse. O que fora abofeteado e lastimado sentiuse mal durante o baño e, de súpeto, comezou a afogarse. O amigo que o viu, arroxouse ao auga e salvoulle a vida. Ao recuperarse, o amigo que estivo a piques de afogarse tomou unha navaja e escribiu nunha pedra: “HOXE, O meu MELLOR AMIGO SÁLVOME A VIDA”. 
Ao velo, o amigo preguntou intrigado: ¿Por que, despois de que che lastimé, escribiches na area e, agora, escribes nunha pedra? 
Sorrindo, o outro amigo respondeu: 
"Cando un gran amigo a amiga oféndenos, a ofensa debe ser escrita na area para que o vento do esquecemento e o perdón acabe borrándoa; con todo, cando un amigo ou amiga axúdenos e estea ao noso lado nos momentos importantes da nosa vida, deberemos gravalo na pedra da memoria do corazón onde ningún vento do mundo poderá borralo”. 

Coida ao teu prójimo
Unha muller tanto foi pregoando que a súa veciña era unha ladroa, que a rapariga acabou presa. Algúns días despois, cando descubriron que era inocente, deixárona en liberdade e ela denunciou á súa vez á muller no xulgado.
-Facer uns comentarios non é tan grave -dixo a veciña ao xuíz.
-De acordo -respondeu o maxistrado-. Hoxe, ao regresar á túa casa, escribe todo o que falaches mal sobre esta nova, despois corta a trocitos pequenos o papel e valos tirando de camiño á túa casa. Mañá volve para escoitar a miña sentenza.
A muller obedeceu e volveu ao día seguinte. 
-Estás perdoada si entrégasme os pedazos de papel que tiraches onte. En caso contrario, serás condenada a un ano de prisión -declarou o maxistrado.
-Pero iso é imposible! ¡O vento xa ha dispersado todo! -Dixo a muller.
-Da mesma xeito tes que saber que un simple comentario pode ser esparcido polo vento, destruír o honor dunha persoa e, despois, é imposible arranxar o mal que xa se fixo.
E o xuíz enviou á muller ao cárcere.
Pablo Coelho